Lettergrootte   A A A

in memoriam

Jeu Jenniskens

 

Op 3 november 2018 overleed in Sittard

Jeu Jenniskens

montfortaan

Mathieu Wilhelmus Gerardus Jenniskens is geboren op 30 juli 1941 in Horst. In 1953 komt hij naar het kleinseminarie. Op 8 september 1961 treedt hij met het afleggen van zijn eerste geloften in bij de montfortanen. Op 6 april 1968 wordt hij priester gewijd. Daarna volgt zijn benoeming voor  Afrika, tot 1988 in Malawi en daarna in Oeganda. In 1992 wordt Jeu directeur van de Bond Zonder Naam. Van 1998 tot 2005 is hij pastor in Ysselsteyn tot aan zijn verkiezing tot lid van het generaal bestuur in Rome. Na zes jaar vindt hij een nieuw thuis in de communiteit van Schimmert. Kort na het ontvangen van het Sacrament der Zieken overlijdt hij in het ziekenhuis te Sittard.

Ongetwijfeld zijn de ruim twintig jaren in Afrika voor Jeu heel gelukkige jaren geweest. In Malawi werkte hij aanvankelijk in het directe pastoraat, daarna aalmoezenier voor het jeugdwerk, vervolgens werd hij belast met de bouw van een pastoraal centrum en het opzetten van een cursussen.  Zijn Afrikaanse periode sluit af hij als medewerker aan het noviciaatsproject in Oeganda.  Terug in Nederland verzorgt hij als directeur van de Bond Zonder Naam talrijke propagandabijeenkomsten in het land. Hij is content als hij na zes jaar het pastoraat op zich kan nemen van de H. Oda-parochie in Ysselsteyn, waar hij landelijke bekendheid krijgt als de pastoor van varkensboeren en asielzoekers.

We kennen Jeu als stipt en accuraat, een ‘parmantig bijdehandje’ zoals een confrater hem typeert. Dat is hij al als koster in Oirschot. Bovendien een montfortaan in hart en nieren. Dat alles heeft ertoe bijgedragen dat hij op het Generaal Kapittel in 2005 tot lid van het generaal bestuur wordt gekozen. Voor Jeu een eervolle, uitdagende, maar ook zware job. Hij is zondermeer blij als hij in tot kan terugkeren naar eigen land en in de communiteit van Schimmert zijn thuis vindt. Ik ben blij dat ik als provinciaal overste een beroep op hem mocht doen om provinciaal econoom te worden. Daarnaast was hij tot een jaar terug assistent in de parochies van Schimmert en Genhout en nog langer bij de zusters in Hulsberg.

Het laatste jaar klaagt Jeu steeds vaker over het verslechteren van zijn gezondheid. Zelf vraagt hij om de toediening van het Sacrament der Zieken. Begin vorige week wordt gehoopt dat een ziekenhuisopname de pijn en de vermoeidheid zal doen verminderen. Jeu zelf ziet echter zijn einde naderen. Zaterdag 3 november - als wij de gestorvenen van het afgelopen jaar in de Requiemviering gedenken – geeft Jeu zijn leven uit handen. In het bijzijn van zijn oudste nicht sterft hij vredig en dankbaar.

We nemen afscheid van een dierbare confrater, die getrouw was in alle taken die hij kreeg toebedeeld. Hij was bekwaam op velerlei gebied, soms wat teruggetrokken en dan weer duidelijk aanwezig, vaker door het maken van een scherpe opmerking. Jeu was een kei in het memoreren van personen of bijzondere gebeurtenissen.  Geen confrater die meer montfortanen bij name kent en beter op de hoogte was van wat er zich in de Wereldkerk, in het bijzonder het Vaticaan afspeelt. Zo ordelijk als Jeu was bij het onthouden van al die weetjes, des te slordiger was hij in het ordenen van papieren en eigen aantekeningen. Graag ging Jeu op bedevaart naar Lourdes. Voor de Montfort-Tochten van België was hij een enthousiaste medewerker.

Van deze Jeu nemen we afscheid.

Jeu, we danken je voor al hetgeen jij als oom, confrater, missionaris, pastor hebt mogen betekenen. Rust in vrede. A Dieu.

Namens familie Jenniskens en confraters,

Peter J. Denneman smm

provinciaal overste