Lettergrootte   A A A

Jules Habets

Op 7 april 2019 overleed in Schimmert

Jules Habets

montfortaan

Egidius (Jules) Antonius Habets wordt op 29 december 1935 geboren in Wijlre. Hij komt naar Ste Marie in 1949, wordt montfortaan op 8 september 1958 in Meerssen en na de opleiding in Oirschot wordt hij priester gewijd op 8 maart 1964. Jules wordt missionaris in het Zuiden van Malawi. Hij vertrekt in 1965 naar Masanjala en werkt overal waar nodig: in Phalombe, Namalenga, Muloza, Mulopwe, Mulanje/Chisutu. Als hij in 1994 tot regionaal overste wordt gekozen, is hij tegelijkertijd pastoor in Thyolo, waar hij blijft tot zijn terugkeer naar Nederland in 2001. Hij vindt een thuis in de communiteit van Schimmert en assisteert o.a. in Wijlre. Jules overlijdt onverwacht op 7 april 2019 in Schimmert.

Het is 6 september 1949 als Jules met zijn vader en een ‘koffertje met wat spullen’, zoals hij zelf schrijft, naar Schimmert gaat om daar de voorbereidende klas te beginnen. Door de toenmalige prefect wordt door zijn diverse missie-groepen het vuur voor de missie bij Jules brandend gehouden. Ook al heeft de missie op Borneo zijn voorkeur, vertrekt Jules kort na zijn priesterwijding vol enthousiasme naar de missie in Malawi.

Meer dan veertig jaar heeft Jules op allerlei plaatsen In Malawi gewerkt.  Jules is een Limburgse boerenzoon die tijdens zijn vakantie de Werktuigdagen in Liempde bezoekt en nagaat welke van de laatste snufjes op land- en tuinbouwgebied in Malawi bruikbaar kunnen zijn.  Want als missionaris rekent hij het niet alleen tot zijn taak het geloof te verkondigen.  Hij geeft adviezen over het juiste gebruik van kunstmest, het bewaren van maïs en ook het zaaigoed voor de volgende oogst. Jules schuwt niet om vanaf de preekstoel de mensen op te roepen de velden in orde te maken. Hij is ook oprichter van een boerinnenbond om vrouwen te leren voordelig en gevarieerd te koken en te naaien. Wezen en aidskinderen mogen op zijn volle aandacht rekenen. Met behulp van het thuisfront en eigen sober leven zorgt hij dat zij kunnen rekenen op een dagelijkse maaltijd.

Na eenenveertig jaar keert Jules definitief terug naar zijn geliefde Limburgse heuvelland, wat in al die jaren in Malawi nooit uit zijn gedachten is geweest. Het kost even tijd om hier te wennen. Weldra voelt hij zich helemaal thuis in de communiteit van Schimmert.  Als lid van de communiteit is hij trouw, zorgzaam en dienstbaar. Jules is mobiel en gaat voor in vieringen bij de zusters van Hulsberg, in het Pius Centrum in Hoensbroek en het dekenaat Gulpen. Hij gaat ook voor in de zondagse vieringen in zijn geboortedorp Wijlre.  Daardoor heeft Jules ook veel contact met zijn broers, schoonzussen en neven en nichten.   

In 2010 vermindert zijn mobiliteit en krijgt hij daarbij meer last van aangezichtspijn, evenwicht houden en zijn blaas. Na een flinke inzinking komt hij er weer een beetje bovenop, maar wordt niet meer zoals hij voordien was.  Hij blijft patiënt bij uroloog en neuroloog. Zijn spraak wordt minder en hij wordt steeds minder verstaanbaar. Maar dat alles wijst niet op een mogelijk plotselinge dood. Dat is hem wel overkomen, geheel onverwacht, met zijn huisgenoten nog maar net aan tafel. Ondanks pogingen van medewerkenden en verpleegkundig personeel wordt het vlug duidelijk dat zijn dood definitief is.

 Wij nemen afscheid van Jules, een betrokken confrater en huisgenoot, een intens meelevende broer, zwager, oom en vriend. We zijn Jules dankbaar voor alwat hij voor de mensen en de kerk van Malawi, onze familie, onze congregatie heeft gedaan en betekend.

Jules, leef voort in het licht van Pasen en in de nabijheid van Maria, jouw hemelse moeder.

A Dieu. 

Peter J. Denneman smm

provinciaal overste