Page 118 - geschiedenis
P. 118

104 SMM in Indonesië 1939-2005
Le Vicariat de Sintang doit être considéré désormais comme Territoire de travail de la Vice-Province des Etats-Unis, bien qu'il ne fasse point partie de son territoire juridique...
Tous les Religieux Montfortains qui y travaillent, bien que demeurant rattachés à leur Province juridique respective, dépendent, pour le temps qu'ils se trouvent attachés à ce territoire de travail, de l'autorité du Vice-Provincial des Etats-Unis, selon l'article 469 des Constitutions...
Fait à Rome le 3 Mai 1959 Le Supérieur Général C. M. Heiligers, smm
Op woensdag 9 november 1960 vertrokken de twee eerste Amerikaanse mont- fortanen pater John Breslin en pater Ted Murphy richting Indonesië. Via Japan en Hongkong kwamen zij op 20 november 1960 in Jakarta aan. Even later volgde pater Eugène Lynch, die werkzaam was geweest in het diocees Zomba. Eigenlijk zou een tweede missionaris, pater Crimmins, uit Zomba mee ver- huizen, maar helaas kreeg hij een verkeersongeluk en overleed hij aan zijn verwondingen.
De komst van de Amerikaanse missionarissen
Heel toevallig kwamen samen met de eerste Amerikaanse montfortanen, ook de verlofgangers pater Toon Bernard en Harry van Cuyk in Jakarta aan. Toon en Harry hadden hun vakantie vroegtijdig moeten afbreken, nadat zij het bericht hadden gehoord dat de Indonesische regering een nieuwe regeling had uitge- vaardigd, waarin stond dat iemand die werkte en verbleef in Indonesië Neder- land niet mocht bezoeken. Hun in- en uitreisvisum hadden ze met veel moeite gekregen, zouden ze desondanks Indonesië niet meer binnen mogen? Ze vrees- den het ergste, vandaar dat ze nog voor het einde van hun verlof de koffers pakten, afscheid namen van hun familie en confraters om zo snel mogelijk terug te keren naar Indonesië. Die nieuwe regeling had niet alleen het verlof van Toon en Harry in de war geschopt, maar deed dat ook voor de missionarissen die na hen op verlof gingen. Al gauw bleek dat die nieuwe regeling inhield dat de missionarissen niet meer voor verlof naar Nederland mochten gaan. Geluk- kig vond men voor dit probleem een oplossing. In plaats van een adres in Nederland op te geven, gaf men een adres op van een kennis, die precies over de grens in België of Duitsland woonde. Aangekomen op dat vakantieadres ging men dan (hoewel zonder goede papieren) de grens over naar Nederland. De douaniers waren vol begrip en maakten geen problemen, zelfs niet als de


































































































   116   117   118   119   120