Page 180 - geschiedenis
P. 180

166 SMM in Indonesië 1939-2005
gewijd werd, kwam daar verandering in. Twee belangrijke posten kwamen in handen van wereldheren. Mateus Rampai verving Lam van den Boorn als secretaris van het bisdom en Vedastus Riky nam de plaats van Servé Hamers over op de post van het schoolwezen. Van de montfortanen bleef Joep van Lier over als delegatus socialis en Piet Derckx als econoom. Zowel de oblaten als de lazaristen hielden zich afzijdig. Zij wilden nog geen bestuursfunctie bekleden in het bisdom.
Dat er een andere wind waaide in het bisdom, merkte men ook bij de benoeming van Joep van Lier tot vicaris generaal van het bisdom. Een grote groep montfortanen was over die benoeming verbaasd, niet omdat Joep onbekwaam was, maar omdat de montfortanen deze post hadden toebedacht aan Lam van den Boorn. Immers hij was de man met ervaring en had jarenlang een hoge functie bekleed.
Een andere verandering was te zien in de snelheid waarop het proces van de Indonesianisatie vorderde. Het nationaal karakter en de opbouw van de locale kerk stond duidelijk op de voorgrond bij de nieuwe bisschop. In een brief van 10 maart 1977 aan Joep van Lier schrijft Mgr. Doera: "Mijn devies luidt: Deus Caritas est. Wat houdt dit allemaal in? ... De nadruk wordt gelegd op de eigen aard van de Indonesische Kerk ... De Indonesische Kerk moet een geïntegreerd deel worden van de Indonesische maatschappij met eigen inbreng: een Christelijke inhoud geven aan Pancasila ..." .
Behalve vanwege bovengenoemde aspecten, vroegen ook andere dingen om de nodige aanpassingen. Tot op dat moment hadden de montfortanen geen eigen huis. Alles wat ze opgebouwd hadden, stond in dienst van het bisdom en was eigendom van het bisdom. In de tijd dat enkel montfortanen in het bisdom Sintang waren, was dat geen probleem. Maar nu er andere groepen priesters bijgekomen waren, lag dat anders. Zo woonden in het bisschophuis, nu ook wereldheren, oblaten en lazaristen. Een ander voorbeeld is de policy van het bisdom. Hoe goed de onderlinge relatie ook was, de vraag van sommige montfortanen om een eigen huis was voelbaar, als ook de vraag: hoe zit het met het montfortaans erfgoed? Door de nodige veranderingen vreesden sommige missionarissen dat veel verloren zou gaan van wat jarenlang was opgebouwd. Was het niet zo, dat de activiteiten van de montfortanen vruchten afwierpen en een afspiegeling waren van het montfortaans charisma? De leiding had tot dan toe steeds de vrijheid gegeven op een creatieve manier bezig te zijn en initiatieven te creëren. De montfortanen hebben vele jaren vol ijver en liefde van de ene afgelegen kampong naar de andere gereisd en in het spoor van Montfort gewerkt voor de arme en achtergebleven mensen. Natuurlijk zijn er ook negatieve kanten zoals het feit dat het bisdom geen duidelijk pastoraal beleid had en iedere missionaris werkte op zijn manier. Ook het feit dat een


































































































   178   179   180   181   182