Page 184 - geschiedenis
P. 184

170 SMM in Indonesiƫ 1939-2005
Tijdens de regering van Soeharto was het communisme zwaar verboden en strafbaar. Om het latente gevaar van het communisme de kop in te drukken werd iedere Indonesiƫr verplicht lid te zijn van een door de regering erkende godsdienst. Mensen die niet islamiet, boeddhist, hindoeist, katholiek of protestant zijn, kunnen beschuldigd worden van communisme. De regering probeerde door deze regeling de erkende godsdiensten te manipuleren. Het departement van godsdienstzaken kreeg een steeds grotere functie. Voor het minste was toestemming nodig van dat departement. Om niet hieronder door te gaan moest de Kerk meer dan ooit de durf tonen om haar bezorgdheid uit te drukken over gewetensvrijheid, ingaan tegen corruptie, de armoede verlichten en zoveel mogelijk de mensenrechten doen eerbiedigen.
Hoe bleven de missionarissen op de hoogte van het reilen en zeilen van wereld en kerk in hun vaak afgezonderd bestaan? Over het algemeen was de radio het meest voor de hand liggend middel. Op de pastorie werd geluisterd naar wereldomroep Nederland of BBC, die op vastgestelde tijden hun nieuwsuitzendingen hadden. Naar de Indonesische radio werd minder geluisterd, hun berichten waren meestal zwaar gekleurd. Gelezen werd er tijdens de lange avonden bij een Aladdin-lamp. Kranten of tijdschriften in het Indonesisch waren er nauwelijks, wel hadden ze Nederlandse tijdschriften en boeken, die toegezonden werden of meegebracht na een verlof in Nederland. Een goede aanvulling en tevens afwisseling was de jaarlijkse bijeenkomst en retraite. Bij deze gelegenheden kon men van gedachten wisselen en praten over de ontwikkelingen in kerk en wereld. Van regelmatig samenkomen op de staties voor bezinningsdagen was geen sprake, noch onder de montfortanen, noch samen met anderen. Er was ook geen sprake van aanvullende vorming, zoals het volgen van cursussen e.d. Dat gebeurde enkel tijdens het verlof in Nederland, als de meeste missionarissen een theologische, bijbelse, pastorale of persoonvormende cursus volgen.
Nieuw regionaal bestuur en het loslaten van Bika
Zoals het al jaren de gewoonte was, kwam ieder jaar een Nederlandse confrater de retraite leiden. Zo arriveerde eind 1977 pater Charles Voncken, lid van het provinciale bestuur en kenner van het kerkelijk recht. Zijn aanwezigheid werd gebruikt om bij te praten en huwelijksproblemen op te lossen. Als vervanger van pater provinciaal op 29 november 1977 was hij aanwezig bij de keuze van een nieuw regionaal bestuur. Drie jaar lang had Huub Swerts met volle inzet de regio geleid. Nu was een ander aan de beurt. Gekozen werd Lam van den Boorn, met Joep van Lier en Huub Reijnders als raadsleden. Piet Derckx werd


































































































   182   183   184   185   186