Page 197 - geschiedenis
P. 197

Hoofdstuk 5. Naar een zelfstandige Indonesische Kerk 1977 - 1984 183
jeugd kreeg Bart heimwee naar het schippersleven. Hij veranderde van gedachte. In plaats van naar Nederland te gaan, reisde hij naar Sintang en bood daar zijn hulp aan. Zijn achtergrond horende nam econoom Piet Derckx hem meteen aan. Tot 1987 heeft Bart inkopen voor het bisdom gedaan in Pontianak en alle transporten verzorgd naar de binnenlanden. Bart leefde in de montfortaanse communiteit van Sintang.
Het ongeval van Ad was niet het enige in 1980. Eerder al duikelde Nico Schneiders, die op 2 augustus 1968 in Indonesië was aangekomen, bij het schilderen in de kerk van een ladder, brak zijn been en kon wekenlang niets doen in de parochie Serawai. Ook een van de Franse Oblaten was gevallen en moest met zwaar gekneusde ribben naar Pontianak gebracht worden.
En dan de zieken. Broeder Stefanus van de Berg had hartklachten en kreeg de raad voor behandeling naar Nederland te gaan. Na een lang verlof kwam Stef weer terug naar Sintang en nam bij Huub Reijnders zijn intrek op de pastorie van Sungai Durian. In dezelfde tijd begon de gezondheid van pater Servé Hamers sterk te verslechteren. De tropische hitte van Sintang kon hij niet meer verdragen en keerde terug naar Nederland. Alsof dat allemaal niet genoeg was, kreeg een van de Franse Oblaten last van geelzucht en moest voor behandeling het ziekenhuis in.
1980 was een jaar van ziekten en ongevallen niet alleen in het bisdom Sintang maar ook daarbuiten gebeurde het een en ander. Zo overleed op 7 november 1980 in Nederland de oud-bisschop van Sintang Mgr. Lambertus van Kessel. Sinds zijn vertrek in 1973 uit Sintang, was zijn gezondheid nooit meer goed geworden. Hij leed aan kanker in de mond. In de eerste jaren na zijn terugkeer had hij nog als "kapelaan van Kessel" in de parochie Waalwijk-Oost gewerkt, maar toen zijn verborgen ziekte hem doemde tot niets doen, werd afwisselend het montfortaans klooster te Oirschot en het huis van zijn zus in Vlijmen zijn thuis. Na enkele keren geopereerd te zijn, kon hij, alle medische zorg ten spijt, niet meer spreken. Bij het ontvangen van het sacrament der zieken wilde hij graag iets zeggen, maar het kon niet. Hij heeft toen hetgeen hij wilde zeggen op papier gezet en overhandigd aan pater provinciaal met het verzoek de inhoud van zijn schrijven bij zijn dood openbaar te maken. Zo is het ook gebeurd. Bij zijn begrafenis las pater provinciaal de woorden van Mgr. van Kessel voor. Monseigneur maakte kenbaar, dat hij heel dankbaar was voor al hetgeen de congregatie hem gegeven had, maar tevens vroeg hij vergiffenis voor de fouten die hij t.a.v. bepaalde confraters-missionarissen in Borneo had begaan.
Deze woorden hebben de aanwezigen zeer ontroerd. Pater provinciaal typeerde bisschop Lambert van Kessel als een eenvoudig, zeer sober levende


































































































   195   196   197   198   199