Page 224 - geschiedenis
P. 224

210 SMM in Indonesië 1939-2005
Eigenlijk was het huurhuis op de Windustraat met vier kamers en enkele grotere ruimtes te klein voor 18 fraters en de rector. Behalve gebrek aan ruimte was water het grootste probleem, er was maar één badkamer. Maar ja, beter dit dat niets. In een kamer van 4 bij 4 meter verbleven 6 fraters. De vloer van de 3 frater-kamers was vol gelegd met matrassen, waarop zij sliepen en tevens zittende studeerden. De eetruimte was les en studielokaal, de gastenkamer diende als recreatie ruimte en de veranda als gebedsruimte. De rector woonde in de vierde kamer, een donker kamertje zonder raam en ventilatie. Dan was er een garage, groot genoeg om de fietsen te bergen die de fraters nodig hadden om naar de universiteit te gaan op Jalan Nias.
Zo begon Piet zijn taak als rector en begeleider van de kandidaat- wereldheren en de 2 postulant montfortanen. De eerste les die hij gaf was: hoe leer je fietsen en wat zijn de verkeersregels! De meesten konden nauwelijks of niet fietsen en waren voor het eerst in een grote stad met druk verkeer.
Tussen al de drukte en het benepen wonen door, vierde Piet op 8 september 1984 zijn zilveren professiefeest. Het was eigenlijk niet de bedoeling dat heuglijke feit te vieren, maar omdat daags voor de gedenkwaardige dag Joep van Lier, zijn klasgenoot, op bezoek kwam, werd het kloosterfeest alsnog gevierd. Bij die gelegenheid vertelde Piet over zijn eerste ervaringen het volgende: "veel katholieken op Java kennen de H. Montfort en zijn Maria- devotie, maar niemand weet, dat in Indonesië volgelingen van Montfort zijn. Nu men weet dat er in Bandung een montfortaan is, komen vooral de leden van het Maria Legioen, die Montfort vieren als hun patroonheilige, op hem af voor begeleiding en hulp".
Het leven en wonen met zoveel mensen in het te kleine huurhuis viel niet mee. Het was een hele opluchting toen precies op de dag van het verstrijken van de huur op 30 september de hele inventaris verhuisd kon worden naar het nieuwe "Betang Betara". Eindelijk eens ruimte, eindelijk voldoende water en badkamers, eindelijk een eigen kamer, eindelijk ruimte om te slapen, te eten, te recreëren, te studeren en te bidden.
In dezelfde tijd dat Piet in Bandung zijn 18 jongens begeleidde, had Wim Peeters in Sintang de zorg over 3 broederpostulanten. Of Betang Betara voor deze drie een geschikte plaats zou zijn, hing af van de ervaringen van Piet tijdens de eerste 6 maanden. Overeenkomstig een eerdere afspraak zou zijn evaluatierapport in Sintang besproken worden met de commissie vorming en opleiding. Op 11 januari 1985 kwam de commissie bij elkaar en werd het evaluatierapport besproken. In dat rapport staat het volgende te lezen:


































































































   222   223   224   225   226