Page 315 - geschiedenis
P. 315

Hoofdstuk 8. Indonesische delegatie in overgangsfase 1994 - 1998 301
bij zijn confraters in Vroenhof. Bereid waar dan ook te werken had hij het zaad gezaaid, waarvan de Indonesische delegatie nu zijn vruchten plukte. Op 10 maart 1996, negentig jaar oud, riep de Heer hem. Harry ligt begraven op het montfortaans kerkhof in Schimmert.
Twee montfortanen terug naar Nederland
De pas opgerichte communiteit van Putussibau kreeg een zware klap toen op 29 juli 1996 Kees Smit hen verliet en naar Nederland terugkeerde. Sinds de commotie in het diocees Sintang, was hij niet meer de oude geweest. Zijn ge- zondheid liet te wensen over, met name zijn rechteroog werd met de dag slechter, zo slecht dat het bij terugkomst in Nederland al niet meer te redden was. Na enkele maanden Nederland, wilde Kees ondanks die handicap toch weer terug naar Borneo. Hij dacht nog te kunnen werken in de parochie Melapi/Siut, maar na met de provinciaal zijn situatie bekeken te hebben, besloot hij in Nederland te blijven. Zevenentwintig jaar hard werken werden afgesloten. Kees was en is nog steeds een volksmens, bemind door zijn parochianen. Tien jaar lang heeft hij als regionaal de delegatie door een moeilijke periode geleid. Nooit was hem iets te veel. Tijdens zijn leiderschap werd in Bandung begonnen met de opleiding van Indonesische montfortanen en dankzij zijn inzet is er nu een Indonesische delegatie met Indonesische montfortanen. Nadat Kees een half jaar onder doktersbehandeling was geweest mocht hij weer pastoraal werk doen. Hij nam in de parochie Ommel de taak over van Jan Even. Op 1 juli 1997 stelde de bisschop van Den Bosch hem officieel aan als pastoor van de bedevaartparochie te Ommel.
Niet alleen Kees, ook Henk Kalter moest op aanraden van de dokter in Nederland blijven. De laatste jaren was de gezondheid van Henk zo slecht geworden, dat voor zijn leven gevreesd werd indien hij terug zou gaan. Henk was op verlof naar Nederland gegaan, met de bedoeling zich geestelijk en lichamelijk op te frissen. Hij volgde een 30-daagse retraite in Salzburg tot eind mei 1996. Nauwelijks terug daarvan kreeg hij een embolie in de hersenen waardoor hij links verlamd werd. Gelukkig kon een snelle en goede verzorging een hersen-infarct voorkomen. Hij moest onder doktersbehandeling blijven en vaarwel zeggen aan Indonesiƫ. Twintig jaar was Henk werkzaam geweest in en rond Benua Martinus. Hij had zijn eigen manier van werken, had veel aandacht voor de jeugd en hielp veel jongeren verder te studeren in de stad. Hij zette een bibliotheek op, om de jeugd de mogelijkheid te bieden hun wereld te verbreden. In Nederland sloot Henk zich aan bij de communiteit van Beresteyn in Voorschoten. Toen zijn gezondheid het toeliet, werd hij parochiepastoor in


































































































   313   314   315   316   317