Page 45 - geschiedenis
P. 45

Hoofdstuk 1. De Montfortanen in Indonesië van 1939-1947 31
"Deze internering te Kuching heeft geduurd vanaf juli 1942 tot 11 september 1945, toen een afdeling van de 9e Australische divisie het kamp binnentrok. Op 25 maart 1945 werden de twee eerste geallieerde vliegtuigen vanuit het kamp waargenomen. De opvolgende maanden stelden ons geduld op de proef en, afgaande op de activiteit van de Japanse bezetters, ontstond de vrees, dat de krijgsgevangenen en geïnterneerden zouden worden weggevoerd. Dit gebeurde, Goddank, niet. Na het staken van de vijandelijkheden tussen Japan en de geallieerden, in augustus 1945, werd de voedselsituatie in ons kamp terstond verbeterd, doordat Australische vliegtuigen overvloed van levens- middelen per parachutes in ons kamp lieten neervallen.
Na de bevrijding uit het interneringskamp van Kuching (11 sept. 1945) moesten alle missionarissen in de loop van september vertrekken naar het kamp van Labuan. Bedoeling was daar herstel van krachten te zoeken na het 3-jarige interneringsleven onder de Japs. Deze bedoeling is inderdaad gedeeltelijk bereikt gedurende het verblijf aldaar, dat ongeveer twee maanden duurde. Meerderen, zowat allen, is dit verblijf lang gevallen, omdat ze zo gaarne onmiddellijk terug hadden gewild naar hun missiewerk, omdat het vacantieleven hun al te verstrooiend leek, omdat ze geheel de tijd door in het onzekere waren over de tijd van terugkeer, over mogelijk gedwongen vertrek naar Australië of naar andere streken. Maar er is onder alle missionarissen maar één roep over de buitengewoon goede en hartelijke behandeling, die zij van de Australiërs ondervonden. Van alle rangen hoog en laag. Heel bijzonder is die roep over de verpleging in de ziekenhuizen en over de houding tegenover de zusters. De Apostolisch Vicaris was met toestemming van den Australischen commandant te Kuching gebleven en mocht reeds 25 september met hen een bezoek brengen aan Pontianak. De Japs hadden toen te Pontianak de macht nog in handen. Het bezoek duurde slechts enkele uren, maar stelde de Apostolisch Vicaris in staat zich een beeld te vormen van de toestand, goeddeels omdat hij daar pater Pacificus Bong ontmoette, die gedurende de gehele duur van de oorlog in de Westerafdeling had kunnen blijven en vele reizen, hoofdzakelijk in de kuststreken had gemaakt."
Pater L'Ortye zegt in een brief dat ze na hun bevrijding uitzagen naar het moment dat ze konden terugkeren naar West-Borneo. Uiteindelijk werd hun wens werkelijkheid toen ze op 1 december 1945 vanuit Labuan konden vertrek- ken met de mijnenveger "Willem van de Zaan". De missionarissen zetten voet aan wal in Pontianak op 4 december, maar omdat de situatie in het binnenland nog niet stabiel en veilig was mochten de montfortanen niet direct doorreizen. Meneer vd Zwaal, Resident van Pontianak, was van oordeel dat zolang er geen militaire en civiele overheid aanwezig was in de streek van Sintang, de situatie nog niet veilig was voor de missionarissen.
Bij het beëindigden van de oorlog was de politieke situatie van Neder- lands-Indië veranderd. Veel was niet meer duidelijk. Wie heeft het voor het zeggen, nu de Jappen zich hebben overgegeven? Borneo was bevrijd door de


































































































   43   44   45   46   47