In de kapel van Vroenhof werd het overlijden van de H. Montfort herdacht met een mis, opgeluisterd door het Schola koor uit Schimmert, in aanwezigheid van (bijna) alle Nederlandse confraters en medewerkers van de Montfortanen. De boodschap was om te (leren) luisteren naar je medemens en te leven met een open hart en open deur. De eerste lezing 'Doe open voor Jezus Christus' sloot daar mooi bij aan:

Montfort is een man geworden van een onthutsende rechtlijnigheid.

Zo blijkt in het verhaal van die zieke man, die vervuild en verwaarloosd ergens in de hoek van een straat lag. Montfort komt van de kazerne. Het is al laat. Hij heeft gepreekt voor de soldaten. De priester zag de zieke, maar ging niet voorbij. Hij tilde hem met al zijn vodden op de schouders en droeg dit hoopje ellende naar zijn eigen onderkomen bij de andere missionarissen. Bij herhaling moet hij beuken op de deur. “Doe open voor Jezus Christus” Een confrater doet uiteindelijk aarzelend open. Het is al bijna nacht. Hij weet niet wat hij ziet… Maar deze barmhartige Samaritaan gaat zonder veel te zeggen doelbewust naar zijn kamer en staat zijn eigen bed af.

Dit is een levend monument, dat onvergetelijk en onvervangbaar de houding van onze H. Montfort uitbeeldt. Schouders, die het leed van een ander mee omhoogtillen en torsen; een gezicht, dat de weerzinwekkende adem uit een ziekelijke mond nabij komt; een vuist, die om toegang vraagt, bruusk en met heilig geweld; een stem, die appelleert aan het geweten van de maatschappij. Zo koos Montfort voor de armen. Omwille van een grenzeloos meegevoel, maar vooral vanuit een gelovige visie, die alle armen de Christus herkent.

(uit ‘Montfort Missionaris’, Jo van Osch smm, 1982)